X
تبلیغات
ولایت و دوستی با امام علی - اشعاری در وصف علی(ع)

گالری اشعار داستان و حکایت زندگی نامه علمای شیعه

بهانه(شیخ بهایی)

تـا کــی بـه تـمـنــای وصــال تــو یــگـانـه

اشکم شود از هـر مـژه چون سـیل روانه

خواهـد به سر ایـد شـب هجـران تو یا نه

ای تـیـر غـمـت را دل عـشــــاق نـشـانـه

جـمعـی به تو مشغول و تو غائب ز میانه

رفـتـم بـه در صـومـعـه عــــابــد و زاهــــد

دیـدم هـمه را پیش رخـت راکـع و سـاجد

در مـیـکـده رهـبـانـم و در صـومـعـه عــابد

گـه مـعـتـکف دیـرم و گـه سـاکن مسـجد

یـعنی که تو را مـی طلـبم خـانه به خـانه

روزی کـه بـر افـتند حریــفان پـی هـر کـار

زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

مـن یـــار طلـب کـردم و او جــلوه گـه یــار

حاجـی بـه ره کـعـبه و مـن  طـالـب دیـدار

او خانه همی جـوید و من صـاحــب خـانه

هـر در کـه زنـم صـاحب ان خـانه تویی تو

هـر جـا کـه روم پرتـو کـاشـانه تـویـی تــو

در مـیـکـده و دیـر کـه جـانـانـه تـویـی تــو

مقـصود من از کعـبه و مـی خـانه تویی تو

منـظور تـویــی کــعـبه و بــت خـانه بــهانه

بـلـبل ز چـمن زان گـل رخـسار نشـان دید

دیـوانـه نـیم مـن کـه روم خــانـه به خــانه

عــاقـل بــه قـــوانـیـن خـرد راه تـــو پــویـد

دیـوانــه بــرون از هـمـه ایـیـن تــو جـــویـد

تــا غـنـچـه بشـکفـته ایـن بـاغ کـه بـویـــد

هـر کـس بـه زبـانی صفت حــمد تــو گوید

بـلبـل بـه غـزل خـوانـی و قـمـری به تـرانه

بیـچاره "بــهائی" که دلـش زار غـم توست

هر چند که­عاصی ­است ­زخیل­­خدم توست

امیـــــد وی از عـاطــفت دم بـه دم توست

تـقـصـیـر خـیالـی بـــه امــید کـــرم توست

یعـنی که گـنه را به از این نیست، بـــهانه

************************************************************

اب حیات(ناصرالدین شاه قاجار)

اسکندر و من ای شه عالی درجات1

                                      هر دو به جهان صرف نمودیم اوقات

بـا هـمـت مـن کجـا رسـد همـت او

                                      من خاک درت جستم و او اب حیات

1-(این رباعی از محفوظات اقای ("مرتضی شهپر") است که ان را به ناصرالدین قاجار نسبت می دهند.

*************************************************************

تاج ولایت (بندار رازی)

تـا تـاج ولایـت علـی بـر سـر مـه

                                      هر روز ز روز رفته نیکو تر مـه

شکرانه ان که میر دین حیدر مـه

                                      از لطف خدا و پاکی مادر مـه

***********************************************************

ذکر علی (لاادری)

بی ذکر علی صومعه و دیری نیست

                                      کس را پـی درک ذات  او سیری نیست

گویند که از غـیر علـی چشـم بپوش

                                      هـر جـا نگـرم علـی بـود غیـری نیـست

بوتراب(لاادری)

بـذره گـر نظـر لطـف بـوتـراب کـند

                                      بـه اسمان رود و کـار افـتـاب کـند

***************************************************************

وصف علی(سعدی)

کس را چه زور و زهره که وصف علــی کند

                                      جــــــبار در مــــــناقـب او گفت هل اتی

زور آزمـــــای قلــــعه ی خیـــبر که بـــند او

                                      در یکـــدگر شکست بــــه بازوی لافتی

مردی که در مصاف زره زره پیش بسته بود

                                      تا پیـش دشــمنان نکننـد پشـت بر عزا

شـــــیر خدا وصـــف در مــیدان و بحر جود

                                      جان بخـش در نماز و جهان سوز در وقا

دیــــباچه ی مــــروت و دیــــوان مــــعرفت

                                      لشکــــــرش فـــــتوت و ســـردار اتــقیا

فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست

                                      ماییم و دسـت و دامان معصوم مرتضی

********************************************************** 

مرد کارزار(رضا ثابتی)

این گفت: بزرگ و نامدار است علی

                                      و ان گفت که: مرد کار زار است علی

اما به حقیقت او نه ان است و نه این

                                      ائــــــینه ی ذات کردگار است علــی

***********************************************

عالم عشق(رضا ثابتی)

از طعنه ی این و ان غمی نیست مرا

                                      جز عالم عشق عالمی نیست مرا

گر دست دهد وصال جان پرور دوست

                                      بر عمر گذشته ماتمی نیست مرا

***************************************************

حیدر کرار(کسائی مرزوی)

مــدحت کن و بســتای کسـی را کـه پـیـمبـر

                                     بسـتود و قضـا کرد و بدو داد همه کار

ان کیست بر این حال که بودست و که باشد

                                      جز شـیر خـداونـد جـهـان حــیدر کـرار

ایــن دیــن هــدی را بــه مثــل دایــره ای دان

                                      پـیـغمبـر ما مرکز و حیدر خـط پروردگار

علــــم همــه عـــالم بـــه عــلی داد پـیـمبـر

                                      چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار

***************************************************

شب معراج(سرمست)

ای خــاک کــف پای تو بـر فــرق شــهان تــاج

                                      ایـجـاد جـهـان امــده بـر جــود تو مـحـتــاج

از وصف سخای تو همین بس بود ای دوست

                                      کـامـد سـر خـوان تـو نبـی در شب مـعراج

ایـمــن بــود از تــیر حـوادث بــه هــمه عـــمر

                                      پـیـکان غـم عـشـق تـرا هـر کـه شد اماج

مـن روی تو نـادیـده نـدانـم کـه چه سان بـرد

                                      هســتی مـرا نـام نـکـــوی تــو بــه تــاراج

خـــوش ان کـه ببـازد به قـمـاره ره عشــقـت

                                      دین و دل و عقل و خرد و هوش چو لیلاج

کــردم نــظـر انــدر هــمـه ایــجـاد و نــدیــدم

                                      ان را کــه بــود غـیر ره وصـل تـو مــنـهـاج

بـنـمـایی اگــر جـانـب «سرمست» نگـاهـی

                                      مـنـصـور شـود در ره وصـل تــو چـو حـلاج

*****************************************************

انوار ولایت(عباس فرات«معاصر»)

اول به صـفای دل ولـی را بشـناس

                                      ان­گـاه مـــحمد و علی را بشــناس

کــن دیــده ز انــوار ولایــت روشــن

                                      زیـن جـلوه خداوند جلی را بشـناس

***************************************************

مرحوم اقاسی

اون آقایی که شبا رد می شد از کوچه ما کیسه به دوش کو

رد پای پرخراش بی خروش کو

اون آقای خرقه پوش کو

کجاس اون آقا که پینه های دستاش مرحم دلای ما بود

نفس سبز نگاهش همیشه حلال مشکلای ما بود

میشه یک بار دیگه سر بزنه به خونه ما

بگیره نشونی از غربت بی نشونه ما

موهای آقا سفیده جووناکیسه رو از آقا بگیرین

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرین

جوونا آقا بشین زنده کنین رسم جوونمردی رو امشب

یتیما منتظرن زنده کنین شیوه شبگردی رو امشب

یتیما پشت درای خونشون منتظر آقا نشستن

گوش به زنگ تق تق یه جفت صدای پا نشستن

موهای آقا سفیده جووناکیسه رو از آقا بگیرین

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرین

حیدر کرار نیم خانه نشینم ولی

جان به فدای جگر سوخته ات یا علی

دستای پینه بسته علی به همراه منه

خونه نشینی علی آتیش به جونم می زنه

تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علیه

قافیه ی تنگ دلم از دل تنگ علیه

تو کوچه های غربتم نشونی از مولا میدن

اهل محل سلامم رو جواب سربالا میدن

به من میگن علی کیه

علی امام عاشقاس

به من میگن علی چیه

داغ دل شقایقاس

توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاهگلی بود

اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود

نصف شبا بلند میشد

یه کیسه داش که ورمیداش

خرما و نون و خوردنی هرچی که داش تو اون میذاش

راهی کوچه ها می شد تا یتیما رو سیرکنه

تا سفره خالیشون رو پر از نون و پنیر کنه

شب تاسحر پرسه میزد پس کوچه های کوفه رو

تا پر بارون بکنه باغای بی شکوفه رو

عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه

باید مثل علی بشه هر کی که اهل دین باشه

بعد علی کی میتونه محرم راز من بشه

درد دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من بشه

فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون می کنه

آسمون شهرمون رو ستاره بارون میکنه

چشمات رو وا کن آقاجون بالهای خستمو ببین

منو نگا کن آقاجون دل شکسته مو ببین

دلت میاد کبوترات توحرمت پر نزنن

به سایه بون دستای مهربونت سر نزنن

***************************************************

ابر رحمت در مصيبت على(ع) ) سيد محمد خسرو نژاد(خسرو)(

على امشب چرا بهر عبادت بر نمى‏خيزد؟
چرا شير خدا از بهر طاعت‏بر نمى‏خيزد؟
خداجوئى كه از ياد خدا يكدم نشد غافل
چه رو داده كه از بهر عبادت بر نمى‏خيزد
از آن ضربت كه بر فرق على زد زاده ملجم
يقين دارم كه از جا، تا قيامت‏بر نمى‏خيزد
به محراب دعا در خون شناور گشته شير حق
دگر بهر دعا آن ابر رحمت‏بر نمى‏خيزد
ز كينه ابن ملجم آتشى افروخت در عالم
كه زين آتش بجز دود ندامت‏بر نمى‏خيزد
طبيب آن زخم سر را ديد و گفتا با غم و حسرت
على ديگر از اين بستر سلامت‏بر نمى‏خيزد
نهد سر هر كسى بر آستان مرتضى(خسرو)
ازاين درگاه تا روز قيامت‏بر نمى‏خيزد

***************************************************

 شاعر : محمد حسين صغير اصفهاني

 

از الف اول امام از بعد پيغمبر علي است
آمر امر الهي شاه دين‌پرور علي است

ب برادر با نبي بيرق فراز دين حق
بحر احسان باب لطف بي‌حد و بي‌مر علي است

ت تبارك تاج و طاها تخت و نصراله سپاه
تيغ‌آور خسرو مستغني از لشگر علي است

ث ثري مقدم ثريا متكا ثابت قدم
ثاني احمد به ذات كبريا مظهر علي است

ج جاه و قدرش ار خواهي به نزد ذوالجلال
جل شانه جز نبي از جمله بالاتر علي است

ح حدوثش با قدم مقرون حديثش حرف حق
حاكم حكم اللهي حيه در حيدر علي است

خ خداوند ظفر خيبر گشا مرحب شكار
خسرو ملك ولايت خلق را رهبر علي است

د داماد نبي دست خدا داراي دين
داعي ايجاد موجودات از داور علي است

ذ ذاتش ذوالجلال و ذالمنن وز ذوالفقار
ذلت افزا بر عدوي ملحد ابتر علي است

ر رفيع‌القدر و والا رتبه روح افزا سخن
رهنماي خلق عالم ساقي كوثر علي است

ز زبر دست و زكي و زاهد و زهد آفرين
زيب بخش مسجد و زينت ده منبر علي است

س سعيد و سيد و سرور سلوني انتساب
سر لا رطب و لا يا بس سر و سرور علي است

ش شفيع المذنبين شير خدا شاه نجف
شمع ايوان هدايت شافع محشر علي است

ص صديق و صبور و صالح و صاحب كرم
صبح صادق از درون شب پديدآور علي است

ض ضرغام شجاعت پيشه‌ي روشن ضمير
ضاربي كز ضربش المضروب لايخبر علي است

ط طبيب طبع‌دان مطلوب ارباب طلب
طاق نه كاخ مطبق طرح را لنگر علي است

ظ ظهير ملك و ملت ظاهر و باطن امام
ظل ممدود خداي خالق اكبر علي است

ع عين‌الله و علي جاه و علام الغيوب
عالم علم علي الاشيا ز خشك و تر علي است

غ غران شير يزدان غيرت الله المبين
غالب اندر غزوه‌ها بر خصم بد گوهر علي است

ف فصيح و فاضل و فخر عرب مير عجم
فارس ميدان مردي فاتح خيبر علي است

ق قلب عالم امكان قسيم خلد و نار
قاضي روز قيامت خواجه‌ي قنبر علي است

ك كنز علم ماكان و علوم مايكون
كاشف سر و علن از اكبر و اصغر علي است

ل لطفش شامل احوال كل ما خلق
لازم التعظيم شاه معدلت گستر علي است

م ممدوح صحف موصوف تورات و زبور
مصحف وز انجيل را مصداق و المصدر علي است

ن نظام نه فلك از نام نيكش وز جمال
نور بخش مهر و ماه و انجم و اختر علي است

و واجب منزلت ممكن نما والا گهر
واقف از ماوقع و از ما وقع يك سر علي است

هـ هوالهادي المضلين في الصراط المستقيم
هر چه بهتر خوانمش صد بار از آن بهتر علي است

ي يدالله فوق ايديهم يكي از مدح او
يك سر از يا تا الف هر حرف را مضمر علي است

آدم و نوح سليمان و خليل بي‌خلل
موسي با اقتدار و عيسي با فر علي است

جان علي جانان علي ظاهر علي باطن علي
مي علي مينا علي ساقي علي ساغر علي است

گويي ار مدح علي ديگر چه غم داري صغير
ياور خلق جهاني گر ترا ياور علي است

***************************************************

 

شاعر :  يعقوب حيدري

اي علي! باران رحمت بر كوير سينه اي
آسماني عشق، يعني شهري از آيينه اي

وسعتي نوري كه دنيا دائماً محتاج توست
سرزميني ناتمامي، آسمان ها تاج توست

آبروي آدميزادي، بشر مديون توست
آفتاب صبح يلدايي، سحر مديون توست

در كوير روزهاي تشنگي و اشك و آه
دست هايت سايبان كودكان بي پناه

اسم پاكت قوتي در كوره راه بي كسي
ياد تو آرامشي در لحظه دلواپسي

ذوالفقارت رهگشاي قله آزادگي
واژه هايت مشعلي تا قريه آيينگي

بوي قرآن، بوي پاكي، بوي مردم مي دهي
بوي دريا، بوي باران، بوي زمزم مي دهي

بوي پرواز كبوتر، بوي آيه مي دهي
بوي لالايي مادر زير سايه مي دهي

مي شود با عشق تو آيينه ها را فتح كرد
خيبر فولاد وار سينه ها را فتح كرد

مي شود همراه با انديشه ات پرواز كرد
درب آبي رنگ شهر آسمان را باز كرد

اي بشر! اي مبتلاي نان و فولاد و دغل
آري آري «از علي آموز اخلاص عمل»

گه كنار خاك و خون ذوالفقار و خيبر است
گه انيس لحظه هاي روشن پيغمبر است

از علي دائم مددجو گر تو را هر مشكلي است
هر چه باشد حيدر است، هر چه باشد او علي است

با علي همدم بشو تا با خدا مونس شوي
در هجوم موج ها آسوده چون يونس شوي

اي علي! اي ابر رحمت بر تن پاييز ما
اي اميد دست و بال از دعا لبريز ما

گر تهي دستيم و آلوده دليم و رو سياه
زمزم عشق تو ما را مي كند پاك از گناه

***************************************************

بوسه بر خاک نجف(عاشق اصفهانی)

در زیـــر زلــف، روی تو بینــد گـر آفـــــتاب

بـــی پـــــرده جلـــوه گــر نشود دیگر آفــــتاب

روزی کـــه در درون دل مــــــن درآمــــــدی

بــیرون نــکرده بـود سـر از خــاور آفــــــتاب

بــی پــرده وقـــت صــبح بیـــــا بـر کنــار بـام

تــا بـاز پـس کـشد سـر از ایـن مـنظـر آفـــتاب

در محـــفلــی کــه شــمع رخــت جـلوه می کند

پـــروانـــه وار مـــی زنـــد آنــجا پــر آفتـــاب

هــر روز مـی نــهد بـه زمـیـن روی تـابنــاک

گــــویـا بـه بـوی عــاطـفــــت داور آفـــــــتاب

جـویـای کـوی کـیست که در طـی ایـن بـروج

هــــــر روز مـی رود بـه ره دیـــگـر آفــــتـاب

تــا ره بــرد بـه خـاکـــــ در شـحنــه ی نـجــف

گـــردد در آســــمان ز پـــی رهبــــر آـفتـــــاب

زیــن گــونـه بـر سپـهر بـرآمـد از ایــنکه داشت

بـر جـبــــهه داغ بـــنـدگـی حــیــــــــدر آفــــتاب

آن ســــروری کـــــه بــــهـرِ نـــمــازش ز بــاختر

آورد بـــــاز مــعــجــــزِ پــیــغــمــبــر آفـــــــتاب

ای مــــــوکـب جــلال تـو بـر چـرخ گـرم سـیـــر

در آن میـــانـه از همــــــه واپــس تـر آفــــــــتاب

جـــــز مدحــت جــلال تــو حـرف دگـــر نیـــافت

گــــردید پـــای تــا ســر ایـــن دفتـــــر آفــــــتاب 

***************************************************

 شاعر :  رضا تهراني

مي‌كنم با نام يزدان اين سخن را ابتدا
آن كه پيدا نيست او را ابتدا و انتها

پس درود ما بود بر مصطفي ختم رسل
آن كه دارد سروري و مهتري بر ما سوا

بعد از آن با نام حيدر كام خود خوشبو كنم
آن كه باشد بعد احمد عالمي را پيشوا

از درون كعبه تا آمد علي اندر وجود
چشم عالم گشت روشن يك‌سر از نور خدا

عالم هستي به‌وجد آمد چو شد ماه رجب
تا قدم بنهاد در عالم علي مرتضا

آمدي در كعبه بيت‌اله اعظم در وجود
پس تو عين حقي و حق نيست از ذاتت جدا

شد خجل از نور رويت مهر و ماه و مشتري
هم عطارد را ز درگاهت تمناي عطا

نور رويت مي‌كند روشن همه ذرات را
خاك درگاهت بود هر ديده‌اي را توتيا

افتخارت بس كه بودي رهبر شرع نبي
امتيازت بس كه گشتي پادشاه اوليا

گاه بودي مر يتيمان را به غمخواري جليس
گاه چون شير ژيان بودي به هنگام غزا

غير عشق حق نبودي در سرت شوري دگر
غير حق را نيست اندر ساحتت قدر و بها

رهنمايي مومنان را هم به گفتار و عمل
رهبري مر سالكان را سوي انوار هدا

پاي در راه خطا ننهاده‌اي چون غافلان
دست برخوان جهان هرگز نيالودي چو ما

گاه گشتي صف‌شكن در جنگ با اعداي دين
گاه بودي بت‌شكن بر دوش ختم انبيا

ظالمين را دشمن و مظلوم را يار آمدي
سرگرفتي از عدو و دست از هر بينوا

نيست كس را زهره تا آيد ترا در كارزار
پادشاهان را به درگاه تو روي التجا

گه لباس جنگ پوشيدي و كردي صف‌دري
گاه بهر حفظ گنج دين به كنج انزوا

همتت باشد بسي برتر ز چرخ نيلگون
دولتت را تا خدا باشد همي باشد بقا

معضلات علم نزد تو بديهيات شد
مشگلي نبود كه او را نيستي مشگل گشا

گاه در ارضي و خواهد آسمان گردد زمين
گاه در عرشي زمين خواهد كه گردد چون سما

در عبادت گوي سبقت برده‌اي از عابدان
عادلي برسان تو نبود به هنگام قضا

چرخ گردون هم‌چو گويي در خم چوگان تو
عرش و كرسي و ملايك حضرتت را آشنا

مصطفي را ابن غم و صهر و ياور آمدي
مومنين را رهنما و متقين را مقتدا

با لباس كهنه بنمودي به عالم سلطنت
از همه خوان جهان كردي به ناني اكتفا

گرچه با نقس نبي مانوس گشتي در علن
ليك با پيغمبران محشور بودي در خفا

گر نبودي، بود يونس قرن‌ها در بطن حوت
از ولايت خصر لب تو كرد از آب بقا

گاه از لطفت شود آتش گلستان بر خليل
گاه فرعون از تو اندر قعر دريا مبتلا

گاه كردي جلوه بر يوسف به سيماي پدر
گاه دادي بر كف موساي پيغمبر عصا

گه نمودي جلوه چون آتش به موساي كليم
گاه ديگر كشتي نوح نبي را ناخدا

دست موسي را نبودي از يد بيضا خبر
گر به دامانت نمي‌يازيد دست التجا

جز نبي‌ات تا كنون ديگر كسي نشناخته
جز تو با نفس نبي ديگر نشد كس آشنا

غالي ناديده حق داند خدايت در ظهور
قالي شيطان صفت سب تو گويد برملا

اين دو را فرموده‌اي در راه ما هالك بوند
حبذا آن دوستدار با حقيقت حبذا

افتخاري به از اين نبود كه در جنگ احد
داد جبريل اين ندا از پيشگاه كبريا

لا فتي الا علي لا سيف الا ذوالفقار
اين نشان از بي‌نشان آمد به تاج انما

تا نباشد مهر تو روشن نمي‌گردد دلي
محفلي بي نام تو هرگز نمي‌گيرد صفا

بي ولايت طاعت ثقلين مي‌گردد هدر
چون نبي فرمود بي‌حب تو هر طاعت هبا

مي‌زنم دم از ولايت تا كه جان دارم به تن
مي‌كنم خود را نثار مقدمت سر تا به پا

بي‌رضايت دم نزد يك‌دم رضايي روز و شب
آرزو دارد كه گيري دست او روز جزا

***************************************************

 شاعر : ابوالقاسم فردوسي توسي

ايا شاه محمود كشور گشاي
ز كس گر نترسي بترس از خداي

كه پيش تو شاهان فراوان بدند
همه تاجداران كيهان بدند

فزون از تو بودند يك‌سر به جاه
به گنج و كلاه و به تخت و سپاه

نكردند جز خوبي و راستي
نگشتند گرد كم و كاستي

همه داد كردند بر زير دست
نبودند جز پاك يزدان پرست

نجستند از دهر جز نام نيك
وزان نام جستن سرانجام نيك

هرآن شد كه دربند دينار بود
به نزديك اهل خرد خوار بود

گر ايدون كه شاهي به گيتي ترا است
نگويي كه اين خيره گفتن چرااست

نديدي تو اين خاطر تيز من
نيانديشي از تيغ خونريز من

كه بد دين و بد كيش خواني مرا
منم شير نر ميش خواني مرا

مرا غمز كردند كان بد سخن
به مهر نبي و علي شد كهن

هر آن كس كه در دلش كين علي است
از او خوارتر در جهان گو كه نيست

منم بنده‌ي هر دو تا رستخيز
اگر شه كند پيكرم ريز ريز

من از مهر اين هر دو شه نگذرم
اگر تيغ شه بگذرد بر سرم

نباشد جز از بي‌پدر دشمنش
كه يزدان بسوزد به آتش تنش

منم بنده‌ي اهل بيت نبي
ستاينده‌ي خاك پاي وصي

مرا سهم دادي كه در پاي پيل
تنت را بسايم چو درياي نيل

نترسم كه دارم ز روشندلي
به دل مهر جان نبي و علي

چه گفت آن خداوند تنزيل و وحي
خداوند امر و خداوند نهي

كه من شهر علمم عليم در است
درست اين سخن گفت پيغمبر است

گواهي دهم كاين سخن راز او است
تو گويي دو گوشم كه آواز او است

چو باشد ترا عقل و تدبير و راي
به نزد نبي و علي گير جاي

گرت زين بد آيد گناه من است
چنين است اين رسم و راه من است

به اين زاده‌ام هم به اين بگذرم
چنان دان كه خاك پي حيدرم

ابا ديگران مر مرا كار نيست
بر اين در مرا جاي گفتار نيست

اگر شاه محمود از اين بگذرد
مر او را به يك جو نسنجد خرد

چو بر تخت شاهي نشاند خداي
نبي و علي را به ديگر سراي

گر از مهرشان من حكايت كنم
چو محمود را صد حمايت كنم

جهان تا بود شهرياران بود
پيامم بر تاجداران بود

كه فردوسي توسي پاك جفت
نه اين نامه بر نام محمود گفت

به نام نبي و علي گفته‌ام
گهرهاي معني بسي سفته‌ام

***************************************************

 در سوگ امير مؤمنان (جواد محدثى)

در خـانه مـولا نـيست، يـك خــاطر شــــاد امشب
آن قـــامــت همـچون ســرو، از پـاى فـتاد امشب


بر فـــرق ســر عـــالم، خـــاك غـم و ماتم ريخت
از ضـــــربـت‏شـــمشــير فرزنــد مراد امشـــــب


در كــوفـــه زخــــم آلـود، هر جـــا كه يتيــــــمى بود
بــــارى ز غـم و حســرت، بر دوش نــهاد امشـــــب


دلـها همـه مـحزون اسـت، هر ديـده پـر از خون است
ايـن محــــنت عظــــــمى را بـر كوفـه كه داد امشب؟


محــراب عـلى از خـون، رنگـين شـده، واويـلا
در سوگ على چشمى، بى اشـك مـباد امشــب

***************************************************

شاعر : محمد محسن

سيد و سرور بگو كيست به غير از علي

جان پيمبر بگو كيست به غير از علي

صاحب منبر بگو كيست به غير از علي

خواجه‌ي قنبر بگو كيست به غير از علي

ساقي كوثر بگو كيست به غير از علي

شاه ولايت كه بود راه هدايت كه بود

عين عنايت كه بود جاي حمايت كه بود

باب رسالت كه بود نور امامت كه بود

روح سخاوت كه بود اصل شجاعت كه بود

قاتل عنتر بگو كيست به غير از علي

در همه عالم بگو كيست كه در كعبه زاد

ديده‌ي حق بين نخست بر رخ احمد گشاد

فيض لعاب نبي جمله علومش بداد

يافت به طفلي ز حق خلعت رشد و رشاد

مرشد ديگر بگو كيست به غير از علي

سوره‌ي ياسين به‌خوان كيست امام مبين

سوره‌ي تحريم نيز صالح و مومن ببين

هادي خلقان كرا گفت خداوند دين

كيست پس از مصطفي وارث تخت و نگين

صاحب افسر بگو كيست به غير از علي

***************************************************

شاهد غدير(آيت الله محمد حسين كمپانى)

باده بده ساقيا ، ولى ز خُم غدير

چنگ بزن مطربا ، ولى به ياد امير

تو نيز اى چرخ پير ، بيا ز بالا به زير

داد مسرت ستان ، ساغر عشرت بگير

بلبل نطقم چنان ، قافيه پرداز شد

كه زهره در آسمان ، به نغمه دمساز شد

محيط كون و مكان ، دايره ساز شد

سرور روحانيون هو العلى الكبير

نسيم رحمت وزيد ، دهر كهن شد جوان

نهال حكمت دميد ، پر ز گل و ارغوان

مسند حشمت رسيد ، به خسرو خسروان

حجاب ظلمت دريد ، ز آفتاب منير

فاتح اقليم جود ، به جاى خاتم نشست

يا به سپهر وجود ، نير اعظم نشست

يا به محيط شهود ، مركز عالم نشست

روى حسود عنود ، سياه شد مثل قير

صاحب ديوان عشق ، زيب و شرافت گرفت

گلشن خندان عشق ، حُسن و لطافت گرفت

نغمه دستان عشق ، رفت به اوج اثير

به هر كه مولا منم ، على است مولاى او

نسخه اسما منم ، على ست طغراى او

يوسف كنعان عشق ، بنده رخسار اوست

خضر بيابان عشق ، تشنه گفتار اوست

كيست سليمان عشق ، بردر جاهش فقير

اى به فروغ جمال ، آينه ذو الجلال

« مفتقر » خوش مقال ، مانده به وصف تو لال

گر چه بُراق خيال ، در تو ندارد مجال

ولى ز آب زلال ، تشنه بود ناگزير

***************************************************

 

شب و على (محمد حسين بهجت (شهريار))

علـــى آن شــــــير خـــدا شـــــــــاه عــرب
الفـــــــتى داشــــته بــــــــــا آن دل شـــــب
شــــــب ز اســـــــرار علــى آگــاهســـــت
دل شــــب مـــــحرم ســـــــر الله اســــــت
شـــــب علـــى ديــد و بـه نـزديـكى ديــــد
گــرچــه او نــيــز بـه تــاريــــكى ديــــــد
شـــــــــب شــنـفتـه اسـت منـاجـات علـى
جــــــــوشـش چشـــــمه عشـــــق ازلــى
شــــــاه را ديـــد و بــــه نوشينــى خواب
روى بـــر سينـــــه ديــــوار خـــــــراب
قلـــــــعه بانـــى كـــه بــه قصــر افلاك
ســــــر دهـد نــــــالـه زنـدانـى خـــاك
اشـــگبـــــارى كـه چـون شمـع بيزار
ميـــــفشـــاند زر و ميـــــگريـــد زار
دردمنــــدى كـــه چــولـــب بــگشايد
در و ديــــوار به زنــــــــهار آيــــــد
كلمــــــاتى چـــون در آويــزه گـوش
مسجــــد كــوفه هنــــوزش مـدهوش
فجـر تا سيـــنه آفــــاق شكــــافـــــت
چشـــــــم بيــــدار علـى خفـته نيـافت
روزه ‏دارى كــه بــه مهــــر اسـحار
بشــــــــكنـد نــان جويـــن افـــــطـار
نــاشنــــاســى كـه بتـــــاريكى شــب
ميـبـــــــرد شــام يتــيمــــان عـــرب
پـادشـاهـى كـه بـه شـب بـرقـع پـوش
ميــــكشد بـــار گـــــــدايان بـر دوش
تــا نـشـــــد پـردگــــى آن ســر جـلى
نــشــد افشـــا كــه علــــى بــود عـلى
شــاهــبــازى كــه ببـــــال و پــر راز
ميـــــــــــكنـد در ابـــديــــــت پــرواز
شـــهســــوارى كـــه ببـــرق شـمشـيـر
دردل شــــب بشـــكافـــــد دل شـــــيــر
عشـــقبـــازى كــه هــم آغــوش خـــطر
خفــــــت در جـــايــــگـــه پيــــغمــــبـر
آن دم صـــــــــــــــبح قيــامــت تــاثـيــر
حــلقــــه در شــــــد از او دامــــنــگيـــر
دســـــت در دامـــــن مـــــــــــولا زد در
كــــه عــــلى بــگذر و از مـــا مــــــگذر
شـــــال شــــه واشــــــد و دامــــــن بگرو
زيـنـبـش دســت‏بــدامـــــان كــــــه مـــرو
شــــــال مى‏بـــــــست و نــدائـى مبـــهـــم
كـــه كــمـــر بــــند شـــــــهادت محـــــكم
پــيشـــنوائـــى كـــه ز شــــــوق ديــــــدار
ميـــــكنـــد قـــاتــــل خـــود را بــــــــيـدار
مـــــاه محــــــــــراب عـبوديت‏حق
سـر بـه محــراب عبـادت مـشـتـق
مــيـزنـد پـس لـب او كـاسـه شــيـر
ميــكنــد چــشـم اشـــارت بـاسـيــر
چـه اسيـرى كـه هـمان قاتل اوست
تو خـدائى مـگر اى دشمـن دوست
در جـهانى همــه شـور و همـه شر
هــــــا علــــــــى بشــر كيـف بشــر
كفــــــن از گــــريــــه غسـال خجل
پــيــرهــن از رخ وصـــــال خـجل
شـبـروان مســــت ولاى تــــوعـلى
جـــان عالـــم بفــــداى تــــو عــلى

***************************************************

 عزاى على عليه السلام (حسان)

ناله كن اى دل به عزاى على
گريه كن اى ديده براى على
كعبه ز كف داده چو مولود خويش
گشته سيه پوش عزاى على
عمر على عمره مقبوله بود
هر قدمش سعى و صفاى على
ديده زمزم كه پر از اشگ شد
ياد كند، زمزمه‏هاى على
تيغ شهادت سر او را شكافت
كوفه بود، كوه مناى على
عالم امكان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداى على
نيست هم آغوش صبا بعد از اين
پيك ظفربخش لواى على
منبر و محراب كشد انتظار
تا كه زند بوسه به پاى على
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاى على
آه كه محروم شد امشب دگر
چشم يتميان ز لقاى على
مانده تهى سفره بيچارگان
منتظر نان و غذاى على
واى امير دو سرا كشته شد
خانه غم گشته،سراى على
پيش حسين و حسن و زينبين
خون چكد از فرق هماى على
خواهم اگر ملك دو عالم حسان
از دل و جان باش گداى على

***************************************************

 شاعر :  صادق سرمد

اگر هزار بشير آمد و نذير آمد
محمد است كه بي مثل و بي نظير آمد

مزاج عالميان چون به شور و شر گرديد
به خير جامعه خيرالبشر بشير آمد

به دور پادشه عادلي كه پيش درش
قصور عاليه‌ي قيصري قصير آمد

زآسمان رسالت بتافت ختم رسل
كه چرخ معدلت از طلعتش منير آمد

عقول ناقصه از شرم دم فرو بستند
كه عقل كامل و كل در سخن دلير آمد

به قدرت صمدي در صنم شكست افتاد
كه دور سلطنت واحد قدير آمد

بساط ظلم برافتاد از بسيط زمين
بشير عدل الهي چو بر سرير آمد

نخست مرد خدايي كه دست بيعت داد
رسول را به صباح و مسا ظهير آمد

علي ولي خدا صاحب ولايت بود
كه به‌هر نصرت حق ناصر و نصير آمد

بدان مثابه كه هارون وزير موسي بود
علي معين رسول آمد و وزير آمد

به پاس خدمت پيمان شه ولايت شد
كه مست جام ولا از خم غدير آمد

علي به خدمت اسلام فضل سبقت داشت
كه پاس خدمت ديرينه ناگزير آمد

علي ز روز صعر از كبار امت بود
اگرچه در شمر سال و مه صفير آمد

وصايت علي آموخت حكمتي ما را
كه بر حكومت اقوام دلپذير آمد

كه پيشوايي ملت نصيب مرداني است
كه سبق خدمتشان بر جوان و پير آمد

كسي است رهبر آزادگان كه از سر جان
گذشت در ره آزادي و اسير آمد

اسير نفس نشد يك نفس علي ولي
نشد اسير كه بر مومنين امير آمد

امير خلق كجا و اسير نفس كجا
كه سربلند نشد هر كه سر به زير آمد

علي نداد به باطل حقي ز بيت‌المال
كه از حساب و كتاب خدا خبير آمد

علي نخورد غذايي كه سير برخيزد
مگر كه سير خورد آن كه نيم سير آمد

علي غني نشد الا به يمن دولت فقر
كه دولتش به طرفداري فقير آمد

علي ستم نكشيد و حقير ظالم نشد
نشد حقير كه ظالم برش حقير آمد

علي ز مظلمه‌ي خلق سخت مي‌ترسيد
كه حق به مظلمه‌ي خلق سختگير آمد

درود باد بر آن ملتي كه رهبر وي
چنين باشد مقام و چنين خطير آمد

غدير خم نه همين عيد مذهبي ماراست
كه عيد ملي ما نيز در غدير آمد

به مهر آل علي غاصب از عجم بگريخت
به دوستي علي شو كه دستگير آمد

درود باد بر ايران كه نقش تاريخش
ز مهر آل علي نقش هر ضمير آمد

درود باد بر ايران كه انتقام علي
ز روبهان بگرفت و به كام شير آمد

سخن به مدح علي كس نگفت چون سرمد
اگر هزار سراينده و دبير آمد

***************************************************

 شاعر :  ؟

علي مولاي مظلومان عالم
بگو از نارفيقان چون بنالم

از آن شامي که سر در چاه کردي
مرا از درد خويش آگاه کردي

طنين ناله در افلاک افتاد
تمام آسمان بر خاک افتاد

پر و بال تو ((زهرا)) را شکستند
تو را با ريسمان فتنه بستند

کدامين شب از آن شب تيره تر بود
که زهرا حايل ديوار و در بود

زمان بر سينه خود سنگ مي کوفت
زمين از داغ زهرا شعله ور بود

تو مي ديدي ولي لب بسته بودي
که آيين محمد در خطر بود؟

ندانستم که در چشم حقيقت
کدامين مصلحت مد نطر بود

گلويت استخواني اتشين داشت
که فريادت فقط در چشم تر بود؟

فداي تيغ عريان تو گردم
کسي آيا زتو مظلوم تر بود؟

مه خورشيد طلعت کيست؟ زهرا
چراغ شعله خلقت کيست ؟ زهرا

پس از زهرا علي بي همزبان شد
اسير امتي نامهربان شد

علي تنهاست در يک قوم گمراه
زبانش را که مي فهمد به جز چاه

پس از او کيسه نان و رطب کو
صداي ناله هاي نيمه شب کو

خدايا کاش آن شب بي سحر بود
که تيغ ابن ملجم شعله ور بود

اذان گفتند و ما در خواب بوديم
علي تنها به مسجد رهسپر بود

در آن شب تا قمر در عقرب افتاد
غم عالم به دوش زينب افتاد

فدک شد پايمال نانجيبان
علي لرزيد و در تاب و تب افتاد

يقين دارم به جرم فتح خيبر
فدک در دست ال مرحب افتاد

علي جان کوفيان غيرت ندارند
که فرمان تو را گردن گذارند

علي جان کوفيان با کياست
جدا کردند دين را از سياست

بنام دين سر دين را شکستند
دو بال مرغ امين را شکستند

***************************************************

قصيده واره غدير(مرتضى اميرى اسفندقه)

‏صداى كيست چنين دلپذير مى‏آيد؟

كدام چشمه به اين گرمسير مى‏آيد؟

صداى كيست كه اين گونه روشن و گير است ؟

كه بود و كيست كه از اين مسير مى‏آيد؟

چه گفته است مگر جبرئيل با احمد؟

صداى كاتب و كلك دبير مى‏آيد

خبر، به روشنى روز در فضا پيچيد

خبر دهيد: كسى دستگير مى‏آيد!

كسى بزرگتر از آسمان و هر چه در اوست‏

به دستگيرى طفل صغير مى‏آيد

على به جاى محمد به انتخاب خد

خبر دهيد: بشيرى نذير مى‏آيد!

كسى به سختى سوهان به سختى صخره

كسى به نرمى موج حرير مى‏آيد

كسى كه مثل كسى نيست، مثل او تنهاست

كسى شبيه خودش بى نظير مى‏آيد

خبر دهيد كه: دريا به چشمه خواهد ريخت‏

خبر دهيد به ياران: غدير مى‏آيد

به سالكان طريق شرافت و شمشير

خبر دهيد كه از راه، پير مى‏آيد

خبر دهيد به ياران: دوباره از بيشه

صداى روشن يك شرزه شير مى‏آيد

خم غدير به دوش از كرانه‏ها، مردى‏

به آبيارى خاك كوير مى‏آيد

كسى دوباره به پاى يتيم مى‏سوزد

كسى دوباره سراغ فقير مى‏آيد

كسى حماسه‏تر از اين حماسه‏هاى سبك‏

كسى كه مرگ به چشمش حقير مى‏آيد...

***************************************************

 شاعر : موافق

مرا در تن بود تا جان علي گويم علي جويم
 بجنبد تا رگم در جان علي گويم علي جويم

  ز پيدا و ز پنهانم همين يك حرف را دانم
 كه در پيدا و در پنهان علي گويم علي جويم

 اگر اهل خراباتم وگر شيخ مناجاتم
 به هر آئين ، به هر دستان علي گويم علي جويم

 علي دين است و ايمانم ،علي درد است و درمانم
 چه با درد و چه با درمان علي گويم علي جويم

 علي حلال مشكل ها ،علي آرامش دلها
 كند تا مشكلم آسان علي گويم علي جويم

 اگر در خانقه افتم وگر در ميكده خفتم
 به هر معموره و ويران علي گويم علي جويم

 ز مهر او سرشت من ، جمال او بهشت من
 هم اندر روضه ي رضوان علي گويم علي جويم

 علي باب الله عرفان ،علي سرالله سبحان
 به نور دانش و عرفان علي گويم علي جويم

 اگر درويش و مسكينم وگر ديندار و بي دينم
 چه با كفر و چه با ايمان علي گويم علي جويم

 اگر تسبيح مي گويم وگر زنار مي جويم
 به هر اسم و به هر عنوان علي گويم علي جويم

 ز سوره سوره ي قرآن ، ز ياسين و ز الرحمان
 به هر آيه ز هر تبيان علي گويم علي جويم

 اگر از وصل خوشحالم وگر از هجر نالانم
 چه با وصل و چه با هجران علي گويم علي جويم

 به محشر چون برآرم سر ، به نزد خالق اكبر
 به گاه پرسش و ميزان علي گويم علي جويم

***************************************************

 شب سوگوار

گذر دارد زمان بر جادّه شب سوگوار امشب

مه از غم كرده روى خویش پنهان در غبار امشب 


چه افتاده است یا رب در حریم گنبد گردون

كه مى ریزند انجم اشك حسرت در كنار امشب 


مگر كشتند در محراب آن دلداده حق را

كه دل در سینه مى گرید ز ماتم زار زار امشب 


نسیم مویه گر غمگین به گوش نخل مى گوید

دوتا شد پشت چرخ از سوگ آن یكتاسوار امشب 


ز تیغ شب پرستان در حریم مسجد كوفه

رخ فرزند قرآن شد ز خون سر، نگار امشب 


على مولود كعبه حجّت حق یار محرومان

به خون غلطید و شد فارغ ز رنج و انتظار امشب 


سوى معبود شد، زندانى زندان آب و گل

شد از «فُزت و ربّ الكعبه» این راز آشكار امشب 


على در چاه غم فریاد زد تنهایى خود را

شنو پژواك آن را از وراى شام تار امشب 


بنال اى همنوا با من سرشك از دیده جارى كن

كه خون مى گرید از این قصه چاه رازدار امشب 


گل گلزار مسكینان مگر شد از خزان پرپر

كه مى بارند اشك از دیده چون ابر بهار امشب 


دگر آن ناشناس مهربان از در نمى آید

كه بنوازد یتیمان را به لطف بى شمار امشب 


دلا پرواز كن سوى نجف آن قبله دل ها

سلام ما به بال شوق بر تا آن دیار امشب 


بگو اى یار محرومان شب قدرت مبارك باد

ترا قدر آفرین داده است قدر بى شمار امشب 


«سپیده» سر به درگاه على بهر شفاعت نه

مگر در پرتو لطفش دلت یابد قرار امشب

مگر در پرتو لطفش دلت یابد قرار امشب

***************************************************

 غوطه در خون

مسجد كوفه ببین عزم سفر كرد على 

با دلى خون ز تو هم قطع نظر كرد على 


مسجد كوفه مگر مسجدالاقصایى تو 

كه ز محراب تو تا عرش سفر كرد على 


رفت آن شب كه به مهمانى امّ كلثوم 

دخترش را ز غمى سخت خبر كرد على 


خبر از كشتن خود داد به تكبیر و فسوس 

هر زمان جانب افلاك نظر كرد على 


كس چو او روزه یك ساعته هرگز نگرفت 

چون كه افطار به هنگام سفر كرد على 


گرچه جانش سفر تیر بلا بود، آخر 

پیش شمشیر ستم فرق سپر كرد على 


ریخت بر دامن محراب ز فرق سر او 

آنچه اندوخته از خون جگر كرد على 


گرچه در هر نفسى بود على را معراج 

غوطه در خون زد و معراج دگر كرد على

***************************************************

 حاج غلامرضا سازگار (ميثم)

برخيز و بزن خنده كه غم عين خلاف است          

گردون به حرمخانه هو گرم طواف است

عيد آمده عيد آمده يا جشن عفاف است            

يا عصمت حق فاطمه را شام زفاف است

سرّي كه نهان بود درخشيد مبارك

بر روي زمين وصل دو خورشيد مبارك

جان، موسي شوق آمده دل وادي طور است

 عيسي ز فلك سر زده و غرق سُرور است

با شور و شعف در كف داوود زبور است     

در بيت ولايت خبر از وصل دو نور است

ارواح رسل گشته به گرد سر زهرا

گويند كه شد شير خدا شوهر زهرا

خيزيد كه امشب شب آرايش حوراست                  

 هم عيد تولّا شده هم جشن تبرّاست

از شادي و از شور، جهان محشر كُبراست          

اين جشن وصال علي و حضرت زهراست

گرديد به گرد حرم فاطمه امشب

تبريك بگوييد به مولا همه امشب

در كشور دل وصل دو دلدار مبارك              

 بر احمد و بر خالق دادار مبارك

بر فاطمه و بر حيدر كرّار مبارك     

بر شيعه و بر عترت اطهار مبارك

در جشن زفاف گل رعناي خديجه

خالي است ميان همگان جاي خديجه

اي نفس نفيس نبي اي روح مجرّد    

 اي بيت گِلين تو مرا خُلد مُخلَّد

اي دست خدا، حامي دين، يار محمد         

يار تو شريك غم تو، فاطمه آمد

من آمده ام تا كه تو را يار بگردم    

   دور تو ميان در و ديوار بگردم

امروز پُر از آل نبي روي زمين است

 وز مقدمشان روي زمين خلد برين است

پاينده به هر عصر از اين سلسله دين است   

 محصول وصال علي و فاطمه اين است

«ميثم» همه جا خاك ره آل علي باش

پروانه آن شمع جمال ازلي باش

***************************************************