| تبليغات | X |
|
بهانه(شیخ بهایی) تـا کــی بـه تـمـنــای وصــال تــو یــگـانـه اشکم شود از هـر مـژه چون سـیل روانه خواهـد به سر ایـد شـب هجـران تو یا نه ای تـیـر غـمـت را دل عـشــــاق نـشـانـه جـمعـی به تو مشغول و تو غائب ز میانه رفـتـم بـه در صـومـعـه عــــابــد و زاهــــد دیـدم هـمه را پیش رخـت راکـع و سـاجد در مـیـکـده رهـبـانـم و در صـومـعـه عــابد گـه مـعـتـکف دیـرم و گـه سـاکن مسـجد یـعنی که تو را مـی طلـبم خـانه به خـانه روزی کـه بـر افـتند حریــفان پـی هـر کـار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار مـن یـــار طلـب کـردم و او جــلوه گـه یــار حاجـی بـه ره کـعـبه و مـن طـالـب دیـدار او خانه همی جـوید و من صـاحــب خـانه هـر در کـه زنـم صـاحب ان خـانه تویی تو هـر جـا کـه روم پرتـو کـاشـانه تـویـی تــو در مـیـکـده و دیـر کـه جـانـانـه تـویـی تــو مقـصود من از کعـبه و مـی خـانه تویی تو منـظور تـویــی کــعـبه و بــت خـانه بــهانه بـلـبل ز چـمن زان گـل رخـسار نشـان دید دیـوانـه نـیم مـن کـه روم خــانـه به خــانه عــاقـل بــه قـــوانـیـن خـرد راه تـــو پــویـد دیـوانــه بــرون از هـمـه ایـیـن تــو جـــویـد تــا غـنـچـه بشـکفـته ایـن بـاغ کـه بـویـــد هـر کـس بـه زبـانی صفت حــمد تــو گوید بـلبـل بـه غـزل خـوانـی و قـمـری به تـرانه بیـچاره "بــهائی" که دلـش زار غـم توست هر چند کهعاصی است زخیلخدم توست امیـــــد وی از عـاطــفت دم بـه دم توست تـقـصـیـر خـیالـی بـــه امــید کـــرم توست یعـنی که گـنه را به از این نیست، بـــهانه
************************************************************ اب حیات(ناصرالدین شاه قاجار) اسکندر و من ای شه عالی درجات1 هر دو به جهان صرف نمودیم اوقات بـا هـمـت مـن کجـا رسـد همـت او من خاک درت جستم و او اب حیات 1-(این رباعی از محفوظات اقای ("مرتضی شهپر") است که ان را به ناصرالدین قاجار نسبت می دهند.
************************************************************* تاج ولایت (بندار رازی) تـا تـاج ولایـت علـی بـر سـر مـه هر روز ز روز رفته نیکو تر مـه شکرانه ان که میر دین حیدر مـه از لطف خدا و پاکی مادر مـه *********************************************************** ذکر علی (لاادری) بی ذکر علی صومعه و دیری نیست کس را پـی درک ذات او سیری نیست گویند که از غـیر علـی چشـم بپوش هـر جـا نگـرم علـی بـود غیـری نیـست بوتراب(لاادری) بـذره گـر نظـر لطـف بـوتـراب کـند بـه اسمان رود و کـار افـتـاب کـند *************************************************************** وصف علی(سعدی) کس را چه زور و زهره که وصف علــی کند جــــــبار در مــــــناقـب او گفت هل اتی زور آزمـــــای قلــــعه ی خیـــبر که بـــند او در یکـــدگر شکست بــــه بازوی لافتی مردی که در مصاف زره زره پیش بسته بود تا پیـش دشــمنان نکننـد پشـت بر عزا شـــــیر خدا وصـــف در مــیدان و بحر جود جان بخـش در نماز و جهان سوز در وقا دیــــباچه ی مــــروت و دیــــوان مــــعرفت لشکــــــرش فـــــتوت و ســـردار اتــقیا فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست ماییم و دسـت و دامان معصوم مرتضی ********************************************************** مرد کارزار(رضا ثابتی) این گفت: بزرگ و نامدار است علی و ان گفت که: مرد کار زار است علی اما به حقیقت او نه ان است و نه این ائــــــینه ی ذات کردگار است علــی *********************************************** عالم عشق(رضا ثابتی) از طعنه ی این و ان غمی نیست مرا جز عالم عشق عالمی نیست مرا گر دست دهد وصال جان پرور دوست بر عمر گذشته ماتمی نیست مرا *************************************************** حیدر کرار(کسائی مرزوی) مــدحت کن و بســتای کسـی را کـه پـیـمبـر بسـتود و قضـا کرد و بدو داد همه کار ان کیست بر این حال که بودست و که باشد جز شـیر خـداونـد جـهـان حــیدر کـرار ایــن دیــن هــدی را بــه مثــل دایــره ای دان پـیـغمبـر ما مرکز و حیدر خـط پروردگار علــــم همــه عـــالم بـــه عــلی داد پـیـمبـر چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار *************************************************** شب معراج(سرمست) ای خــاک کــف پای تو بـر فــرق شــهان تــاج ایـجـاد جـهـان امــده بـر جــود تو مـحـتــاج از وصف سخای تو همین بس بود ای دوست کـامـد سـر خـوان تـو نبـی در شب مـعراج ایـمــن بــود از تــیر حـوادث بــه هــمه عـــمر پـیـکان غـم عـشـق تـرا هـر کـه شد اماج مـن روی تو نـادیـده نـدانـم کـه چه سان بـرد هســتی مـرا نـام نـکـــوی تــو بــه تــاراج خـــوش ان کـه ببـازد به قـمـاره ره عشــقـت دین و دل و عقل و خرد و هوش چو لیلاج کــردم نــظـر انــدر هــمـه ایــجـاد و نــدیــدم ان را کــه بــود غـیر ره وصـل تـو مــنـهـاج بـنـمـایی اگــر جـانـب «سرمست» نگـاهـی مـنـصـور شـود در ره وصـل تــو چـو حـلاج ***************************************************** انوار ولایت(عباس فرات«معاصر») اول به صـفای دل ولـی را بشـناس انگـاه مـــحمد و علی را بشــناس کــن دیــده ز انــوار ولایــت روشــن زیـن جـلوه خداوند جلی را بشـناس |
درباره وبلاگ  امام علی - ولایت و دوستی با امام علی - اشنایی با رفتار و کردار امام علی -
در این سایت می تونین داستان هایی که کمیاب اند رو بخونید و ... و همچنین شعر هایی مختلف از شاعرانی مختلف
|
